Pielęgniarstwo nie może być tylko zawodem, ale powinna być też powołaniem. Pielęgniarka nie może skupiać się tylko i wyłącznie na merytorycznym przygotowaniu pozwalającym wykonywać jej tę profesję, lecz musi widzieć cierpiącego, chorego człowieka, który oczekuje od niej zarówno pomocy medycznej, jak i słowa otuchy, wsparcia, dobroci. Tak mówiono podczas uroczystego spotkania z okazji Międzynarodowego Dnia Pielęgniarki i Położnej, które odbyło się 20 maja w restauracji ALTA w Brzozowie.

Zaangażowanie serca-
Wykonujecie Panie szczególny zawód, który jest w społeczeństwie wyjątkowo ceniony. Jesteście ludziom bardzo potrzebne. Trudno nawet wyobrazić sobie życie bez waszej profesji. Wszak potrzebują was zarówno młode matki, jak i pacjenci cierpiący w chorobie – powiedział Zygmunt Błaż – Starosta Brzozowski. Jako, że jest to zawód szczególny, wymaga od pracownika szczególnych predyspozycji. Przede wszystkim pasji, pełnego zaangażowania. – Trudno sobie wyobrazić, że ktoś wybiera pielęgniarstwo przypadkowo, bez refleksji, bez świadomości, czy do tego zawodu się nadaje. Na zasadzie rzucenia ołówkiem na zestaw zawodów, i na który spadnie, ten się wybiera – podkreślił ksiądz Kazimierz Gadzała – Duszpasterz Służby Zdrowia. W swoim wystąpieniu stwierdził ponadto, iż sprawność i fachowość nie wystarczą w byciu dobrą pielęgniarką. Potrzeba czegoś więcej – powołania. – Umiejętności musza być „okraszone” takimi ludzkimi przymiotami, jak: życzliwość, cierpliwość, ciepło serca, opanowanie, wyrozumiałość, serdeczność, wrażliwość na ludzki ból, cierpienie. Chcąc być pielęgniarką nie wybiera się tylko zawodu. Decyduje się wtedy na swego rodzaju służbę, realizowanie swoich zainteresowań, marzeń dotyczących przychodzenia z pomocą tym, którzy jej potrzebują. Jeżeli zaangażowanie serca idzie w parze z przygotowaniem fachowym, można o takim pracowniku służby zdrowia powiedzieć, że jest z powołania – stwierdził ksiądz Gadzała. Jak podkreślił, powołanie jest pojęciem głęboko religijnym. Kiedy czujemy się powołani do bycia pielęgniarką, czy księdzem, to właśnie zawód staje się miejscem, w którym urzeczywistniamy swoje wewnętrzne powołanie. Wykonywana profesja nie jest wtedy jedynie jakimś zajęciem, źródłem uzyskania pieniędzy, ale wewnętrznym powołaniem. Poświęcamy się wówczas bez reszty jakiejś sprawie, dla ludzi, dla celu wyznaczonego przez Boga. – Jednych Bóg powołuje do tego, by troszczyli się o zdrowie ciała, innych by troszczyli się o rozwój ludzkiego intelektu, a jeszcze innych do zapewnienia materialnej strony ludzkiej egzystencji. Niezależnie jednak od rodzaju, każde powołanie jest wielkim darem miłości Boga, poprzez który nadaje On sens ludzkiemu życiu. Bóg, obdarzając człowieka powołaniem, obdarza też licznymi zdolnościami i talentami, z pomocą których może on swoje powołanie realizować – powiedział ksiądz Kazimierz Gadzała.

Musimy pomagać
- Zawód, który wykonujemy, to służba ludziom. Pomagania ludziom chorym nie da się porównać do żadnego innego zajęcia. To praca wymagająca umiejętności, podejścia do pacjenta. Musimy radzić sobie w różnych, czasem nieprzewidywalnych sytuacjach. Nie da się wszystkiego zaplanować, precyzyjnie obliczyć ile na przykład czasu należy poświęcić danemu pacjentowi, ile okazać mu serca – powiedziała Zofia Czech – Przewodnicząca Zakładowej Organizacji Związkowej Pielęgniarek i Położnych w brzozowskim szpitalu. Pamiętać też należy, że pielęgniarki pracują przy ludziach cierpiących, ciężko chorych. To też nadaje tej pracy specyfikę wymagającą pewnych predyspozycji. Trzeba posiadać w sobie siłę pozwalającą choremu zaszczepić optymizm, dzięki któremu będzie mógł z nadzieją spojrzeć w przyszłość. – Mamy też czasem chwile zwątpienia, ale kiedy pomyślimy o naszych pacjentach, że czekają na nas, że potrzebują nas w trudnych dla siebie momentach, to odzyskujemy siły. My po prostu jesteśmy nastawione na pomaganie innym. Jak powiedziałam na początku: dla nas pielęgniarstwo to nie tylko praca, to również służba – stwierdziła Zofia Czech. Nagrodą dla pielęgniarek jest między innymi wdzięczność pacjentów. Niektórzy przez długi czas pamiętają okazane im wsparcie. – To dzięki Paniom pielęgniarkom jestem dzisiaj w dobrej formie, czuję się dużo lepiej, niż jakiś czas temu – powiedział Stanisław Wasylów, który niedawno był pacjentem brzozowskiego szpitala. Przyjechał na święto pielęgniarek i położnych, żeby swoją grą na akordeonie urozmaicić i uświetnić okolicznościowe spotkanie. - Uśmiech i wdzięczność pacjentów niech codziennie Wam towarzyszą, a praca na rzecz ludzi chorych i potrzebujących pomocy budzi dumę i daje osobistą satysfakcję – życzył pielęgniarkom Janusz Draguła – Wicestarosta Brzozowski.

Kochać to, co się robi
- Człowiek obdarzony łaską powołania ma obowiązek to powołanie wypełnić, zrealizować. Gdyby używać wielkich słów, można by powiedzieć krótko: trzeba kochać to, co się robi i kochać tych, dla których się to robi! I kochać ze względu na Boga, czyli być bezinteresownym darem z siebie. Bowiem darów otrzymanych wraz z łaską powołania człowiek nie może zachować tylko dla siebie. Mają one cieszyć nie tylko jego samego, ale także mają człowieka rozwijać i służyć ludzkiej społeczności. Uważam, że pielęgniarką powinien być człowiek, który nie tylko posiada wiedzę, lecz również kocha swój zawód, czerpie z jego wykonywania radość i bez przymusu pochyli się z miłością nad ludzkim cierpieniem – oznajmił ksiądz Kazimierz Gadzała. Na koniec zaznaczył, że postrzeganie życia jako powołania sprzyja umocnieniu wewnętrznej wolności, podsycając w człowieku pragnienie budowania lepszej przyszłości oraz skłaniając go do odrzucenia życia biernego, nudnego, banalnego.

W spotkaniu wzięły udział też: Zenona Radwańska – Naczelna Pielęgniarka Szpitala Specjalistycznego w Brzozowie, Barbara Błażejowska – Przewodnicząca Okręgowej Izby Pielęgniarskiej w Krośnie, Kinga Midzio – Psycholog. Natomiast Zygmunt Błaż – Starosta Brzozowski i Janusz Draguła – Wicestarosta, ufundowali z okazji Międzynarodowego Dnia Pielęgniarki i Położnej tort.